06-02-2010 - In verband met de op handen zijnde gemeenteraadsverkiezingen op drie maart 2010 volgt een serie interviews met de lijsttrekkers van alle Zandvoortse partijen. Dit is het derde interview in de serie van in totaal acht gesprekken.
Interview met lijsttrekker Virgil Bawits
Virgil Bawits is geen onbekende in het Zandvoortse politieke landschap. Tot drie jaar geleden was hij lid van de SP, een partij die nu niet meer meedoet in Zandvoort. “Eind december 2009 werd ik benaderd door GroenLinks of ik wellicht het lijsttrekkerschap ambieerde. Na enige overdenking heb ik daar volmondig ja op gezegd. Een linkse partij die ook met het milieu bezig is past bij mij. Persoonlijk ben ik ook aan het kijken waar ik het milieu en mijn portemonnee kan sparen, terwijl ik ook kijk naar duurzaamheid.”
Wat is volgens jou de huidige stand van zaken in de Zandvoortse politiek?
“Het bestuurlijke klimaat in Zandvoort is minstens twintig jaar lang hetzelfde: het bestaat uit gepolariseerde verhoudingen waar de hardste schreeuwer vaak de dienst uitmaakt. Als GroenLinks in de raad wordt gekozen heb ik vier uitgangspunten die ik wil poneren. Dat zijn fatsoen, openheid , rechtvaardigheid en integriteit. Ik licht dat graag toe. Als je kijkt naar hoe de besluitvorming tot stand komt, dan kunnen de inwoners en ondernemers van Zandvoort vaak alleen maar raden hoe dat gebeurd. Bijvoorbeeld het laatste collegebesluit over honden op het strand. Er zijn twee groepen, namelijk de hondenbezitters en de mensen die geen poep meer op het strand willen. Het college heeft besloten geen honden meer op het strand toe te laten. Maar op basis van welke argumenten is dat nu gebeurd? Hoe is dit besluit tot stand gekomen? De hondenbezitters weten dat ook niet en je loopt het risico dat zij zelf gaan invullen hoe dat is gebeurd. Met als gevolg dat zaken een eigen leven gaan leiden, terwijl met openheid van bestuur dit wordt voorkomen. Een ander voorbeeld van het ontbreken van openheid zijn de subsidiestromen in de gemeente. Die zijn voor inwoners en ondernemers niet inzichtelijk genoeg. En zo ontstaat de indruk dat er vriendjespolitiek plaats vindt. De mensen gaan beslissingen dan maar zelf invullen. Dat vind ik gewoon slecht. Daar is relatief simpel veel bestuurlijke winst te halen. En dan het fatsoen. Ik vind het getuigen van onfatsoenlijk bestuur door tegen elkaar te schreeuwen, soms zelfs te blaffen, in plaats van met elkaar te praten. Dat wekt soms ook de indruk bij de inwoners en de ondernemers dat er oneerlijke beslissingen worden genomen. De hardste schreeuwer wint. Daar wil ik de aandacht op vestigen. Ik zeg niet dat de gewekte indrukken kloppen, maar wel dat die te voorkomen zijn. Een ander voorbeeld: hoe komen de beslissingen van het Casinofonds tot stand? Waarom wordt het ene goede idee wel beloond en waarom krijgt een ander evenement geen geld? Wederom: ik vecht de beslissingen niet aan, maar kom nu met de bijbehorende argumentatie op de proppen. Dan ontstaat er veel meer begrip! Kijk daarnaast eens op de gemeentelijke website naar de besluitenlijst van Burgemeester en Wethouders. Als je als zoekterm het woord ‘dwangsom’ invoert krijg je heel veel resultaten. Het lijkt alsof een dwangsom met veel gemak wordt opgelegd als je het niet eens bent met de gemeente. En het aantal rechtszaken dat de gemeente gemiddeld voert is ook niet mis. Dat kost ook heel veel gemeenschapsgeld.”
Bawits: "De grootste schreeuwer maakt te vaak de dienst uit" |
